Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın, geçen yıl 12 bin aile üzerinde yaptığı ve televizyon seyretme alışkanlıklarını da içeren “Türkiye'de Aile Yapısı Araştırması”; televizyon izlediğini bildirenlerin oranını yüzde 91.9, hiç televizyon izlemeyenlerin oranını yüzde 8.1 olarak tespit etti. Türkiye'de 1968 yılında TRT'nin kurulmasıyla deneme yayınlarına başlayan televizyon, bugün 300'e yakın kanalıyla hayatımızın büyük bölümünü işgal ediyor. Gerçekten de televizyon seyretmeyi çok seviyor, günde en az üç ya da dört saatimizi bu sihirli kutunun önünde geçiriyor, onu sinema ve tiyatroya tercih ediyoruz. Postmodern çağın vazgeçilmez iletişim unsuru televizyon; aile içi ve toplumsal ilişkiler, kültürel etkileşim, değerlerin aktarılması ve sosyalleşme alanında üstlendiği önemli rollerle hayatımızın her alanında etkinliğini sürdürüyor.
#text>
Kitle iletişim araçlarının en yaygın ve en ucuzu televizyonun nasıl hayatımıza egemen olduğunu, neden ondan vazgeçemediğimizi masaya yatırıyoruz.~
#text>
TELEVİZYON TÜKETİME İTİYOR
Türk televizyonu, 80'li yıllara kadar bir yandan Batı'nın değerlerini empoze ederken; bir yandan da devletin resmi kültür politikasını yeni nesillere aktarıyordu. 80 ve 90'lı yıllardan bugüne Türk televizyonunun çok kanallı yolculuğuna baktığımızda onun, içinde yaşadığımız tüketim kültürünü ileten ticari aygıta dönüştüğünü görüyoruz. Medyanın, kültürel ürünlerin dağıtımını sağlama işlevlerini barındırdığını biliyoruz. Televizyonsa görselliği ve eğlenceli içeriği, ucuz ve kolay elde edilen bir araç olması, büyük kitlelere ulaşabilme gücüyle kültürel değerlerin iletilmesinde en etkin mecra. Öyle ki, “herkes tarafından beğenilen”, “geniş kitlelere özgü” popüler kültürün yaygınlaşmasında rolü büyük. Bu görevi üstlenirken insanları tüketime iterek onları aynılaştırıyor.
#text>
#text>
#text>
Selin MİLOŞYAN